Με λαμπρότητα και κατάνυξη τελέστηκε στις 8 Ιουλίου απο τον Μητροπολίτη Χίου Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκο,
Θεια Λειτουργία στα θεμέλια του ερειπωμένου πρώτου Μητροπολιτικού Ναού Μεγάλου Βασιλείου πριν από τη τουρκοκρατία που που ήταν και αυτός θύμα του μεγάλου σεισμού το 1881.
Ο τακτικός εκκλησιασμός δεν αποτελεί για τον πιστό μιαν απλή συνήθεια, ένα τυπικό θρησκευτικό καθήκον, μια κοινωνική υποχρέωση ή έστω μια ψυχολογική διέξοδο από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινότητος.
Ρωτήσανε τόν Γέροντα Παΐσιο, γιατί κάποιοι πού συναντοῦν δυσκολίες αὐτοκτονοῦν. Καί ὁ Γέροντας ἀπάντησε, ὅτι αἰτία εἶναι ὁ ἐγωισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία.2 Ὁ διάβολος ψιθυρίζει στό αὐτί τοῦ ἀνθρώπου «ἐν καιρῷ θλίψεως» ὅτι ὅλα τελείωσαν κι ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε πιά γιά τό πρόβλημά του.
Αὐτό ὅμως εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμμα τοῦ διαβόλου, πού μᾶς πολεμᾶ μέ τό ἰσχυρότερο ὅπλο του, τήν ἀπελπισία! Κι ἄν ὁ ἄνθρωπος δέ μπορεῖ νά κάνει τίποτε, μπορεῖ ὅμως ὁ Παντοδύναμος Θεός, πού μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι «ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»3. Ἀρκεῖ, νά στραφοῦμε σ’ Αὐτόν καί θά μᾶς δώσει ὅ,τι ἀκριβῶς μᾶς χρειάζεται.
Ἡ ἐπίγεια κοσμική κοινωνία τῆς λατρείας τοῦ Μαμωνᾶ στήν ὁποία ζοῦμε, ἐπιχειρεῖ συνεχῶς νά ἀπομακρύνει μέ κάθε τρόπο καί μέσο τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Ἐπουράνιο Θεό καί νά τόν στρέφει πρός τόν ἐπίγειο ἄρχοντά της τόν διάβολο.
Τόν χειραγωγεῖ, ὥστε νά γίνει αὐτάρκης-αὐτείδωλο, ὅπως ἔγινε ὁ Ἑωσφόρος ἀπό ἔπαρση, ἀποστατώντας ἀπό τόν Δημιουργό του, θεωρώντας τόν ἑαυτό του Θεό καί χάνοντας τόν Παράδεισο. Τόν στρέφει σέ πρόσκαιρα καί ὑλικά-φθαρτά πράγματα ἀπό τά ὁποῖα νομίζει ὅτι θά ἀντλήσει δύναμη καί δόξα-ἀπόλαυση-χαρά. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ὁ διάβολος παρέσυρε τούς ...Πρωτόπλαστους γιά τήν ἐπιθυμία μιᾶς θέωσης χωρίς Θεό, νά χάσουν τήν Ἐδέμ, τήν ἀθανασία καί τήν μακαρία κοινωνία τους μέ τόν Θεό.
Ὁ διάβολος καί ἡ δαιμονοκρατούμενη σύγχρονη κοινωνία θέλει τόν ἄνθρωπο ἀνεξάρτητο (ἀπό ὅ,τι σωτήριο καί πνευματικό), ἀλλά οὐσιαστικά ἐξαρτώμενο ἀπό μύρια δεσμά (ἀνάγκες, ἐπιθυμίες, μέριμνες, φοβίες, πάθη κλπ).
Ὅλα ἔχουν ἡμερομηνία λήξης καί τά δυσάρεστα καί τά εὐχάριστα. Ἡ ψυχή μονάχα εἶναι αἰώνια!
Ζοῦμε στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή. Διά πολλῶν θλίψεων θά περάσουμε στήν αἰώνιο ζωή. Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε ὅτι: «στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν»7. Κι αὐτό, ὄχι γιατί ὁ Θεός εἶναι τιμωρός, ἀλλά ἀντίθετα, γιατί εἶναι Μέγας Εὐεργέτης. «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε»8 μᾶς ἀποκάλυψε.
Ἡ δική μας ἁμαρτωλότητα καί χοϊκότητα εἶναι οἱ αἰτίες τῶν δυσκολιῶν μας. Τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουμε ἀποτελοῦν ὑψίστης ἀγάπης παραχώρηση Θεοῦ, ὥστε:α)νά καθαρισθεῖ κάθε ρύπος τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας καί β)νά ἀποκατασταθεῖ ὁ χιτών μας καί πάλι στήν ἀρχική ἁγνή λευκότητά του, νά γίνει κατάλληλο ἔνδυμα τοῦ γάμου μας μέ τόν Χριστό, ὥστε νά ἔχουμε πρόσωπο νά εἰσέλθουμε εἰς τόν Νυμφῶνα Του καί νά εἴμαστε γιά πάντα μαζί Του!
Τό ἴδιο καί ὁ κάθε ἄνθρωπος. Ἡ πίστη μας καί ἡ ἀγάπη μας πρός τόν Πλάστη μας, θά δοκιμασθοῦν στό καμίνι τῶν θλίψεων γιά νά ἀποδείξουν τήν γνησιότητά τους.
Ὁ Κύριος θά στεφανώσει αὐτόν πού δέν γογγύζει ὄντας μέσα στά προβλήματά του ἀλλά ἀντίθετα Τόν εὐχαριστεῖ καί Τόν δοξολογεῖ. Αὐτόν θά τόν θεωρήσει ὡς μάρτυρα τῷ πνεύματι. Ἡ πρόσκαιρη δυσκολία πού ζοῦμε τώρα, δέν εἶναι παρά μία ἀμελητέα σταγόνα σέ ἕναν ἄπειρο ὠκεανό μακαριότητος πού μᾶς ἑτοίμασε ὁ Πανάγαθος Θεός μας γιά πάντα! «Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν»10.
Ὁ Ἰούδας πρόδωσε τόν Κύριο, μετεμελήθη ἀλλά δέ μετενόησε. Ἔκρινε μόνος του ἐγωιστικά τόν ἑαυτό του ὡς Θεός κι αὐτοκτόνησε χάνοντας τά πάντα! Ἕνα ταπεινό, ἐκ καρδίας «συγνώμη» πρός τόν Κύριο, θά ἀρκοῦσε νά σβήσει τήν ἀπελπισία του καί τήν ὑπερηφάνεια του,
θά ἀρκοῦσε νά τοῦ δώσει κουράγιο καί νά τόν πληρώσει μέ Θεῖο Ἔλεος καί τελικῶς νά σωθεῖ κι αὐτός παραμένοντας μαζί μέ τούς ἄλλους μαθητές τοῦ Χριστοῦ.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ κι ἐλέησόν με!
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας βοήθησε σημαντικά δύο Βρετανίδες οι οποίες έχασαν τη δουλειά τους επειδή φορούσαν θρησκευτικά σύμβολα στο χώρο εργασίας τους, καθώς η υπόθεση προωθήθηκε πλέον στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Στην έτερη υπόθεση, η Shirley Chaplin βίωσε την απαγόρευση συνέχισης της εργασίας της σε νοσοκομείο του Exeter, επειδή αρνιόταν να κρύψει το σταυρό που φορούσε.
Τα Αγγλικά Δικαστήρια δεν δικαίωσαν τις δύο γυναίκες, τα οποία και αποφάσισαν ότι ‘το δικαίωμα να φορούν σταυρό δεν είχε ως βάση εγγύησης τον Ευρωπαϊκό νόμο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ (!!!).
Εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας δήλωσε ότι η εν λόγω απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου είναι "ανησυχητική" υπό το φως της "απόρριψης της ταυτότητας καταγωγής τους από την Ευρώπη",
και ιδιαίτερα υπό το γεγονός ότι οι απαγορεύσεις αυτές δεν ισχύουν για τις άλλες θρησκείες…
Στὸ Θεό, τὴν οἰκογένειά του καὶ σὲ ὅλους τους Ἕλληνες «Ναὶ ἔδειξα τὸ ἐθνόσημο, γιατί εἶναι πολὺ σημαντικὲς οἱ στιγμὲς ποὺ περνᾶ ἡ Ἑλλάδα»,
δήλωσε ἀρχικὰ ὁ Ἠλιάδης γιὰ τὴν συμβολικὴ αὐτὴ κίνησή του, μετὰ τὸ τέλος τοῦ ἀγώνα μὲ τὸν βραζιλιάνο.
«Δὲν ξέρω τί νὰ πῶ. Ἐσεῖς πρέπει νὰ μοῦ πεῖτε ποὺ εἴδατε ἂπ΄ ἔξω τὸν ἀγώνα. Εἶμαι ἀκόμη σαστισμένος. Εὐχαριστῶ τὸ Θεό»,
ἦταν ἡ πρώτη ἀντίδραση τοῦ ἀθλητῆ τοῦ Φίλιππου Ἀμυνταίου.
«Τὸ μετάλλιο πάει γιὰ τὸ Ἅγιο Ὅρος, αὐτὸ μπορῶ νὰ πῶ. Δικαιώθηκα γιὰ τὴ σκληρὴ προετοιμασία καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς δύσκολες προπονήσεις ποὺ κάνω.
Αὐτὴ εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ χρειάζεται τὰ μετάλλια ἡ Ἑλλάδα.!!!!!
Ἀφιερώνω τὸ μετάλλιο πρῶτα στὸ Θεὸ καὶ μετὰ σὲ ὅλους τους ἕλληνες,
τόσο σὲ αὐτοὺς ποὺ βρέθηκαν ἐδῶ ὅσο καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ περιμένουν πίσω. Φυσικὰ στὴν κόρη μου καὶ στὸ γιό μου ποὺ μὲ περιμένει στὴ Χαλκιδική».!!!!!!!!!!!!!!!!
Ὁ Αὔγουστος γιὰ τoν Ἑλληνισμό, εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας, καθὼς θυμᾶται καὶ τιμᾶ ὄχι μόνο τὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀλλὰ καὶ μία σειρὰ γεγονότων ποὺ συνέβησαν τὸ μήνα αὐτό, ὅπως ὁ ἄνανδρος τορπιλλισμὸς τῆς ’Ἕλλης".
Ἡ γιορτὴ τῆς Παναγίας, θεωρεῖται ἀπὸ τὶς κορυφαῖες της Χριστιανοσύνης, ἐνῶ ἡ προετοιμασία τῶν πιστῶν, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν 1η Αὐγούστου μὲ τὴ νηστεία, διαρκεῖ 15 ὁλόκληρες ἡμέρες, μέχρι τὸν εὐλογημένο Δεκαπενταύγουστο.
Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα ὅπως καὶ στὶς χῶρες τῆς διασπορᾶς, ὅπου διαμένουν οἱ ἀπόδημοι Ἕλληνες, τιμᾶται μὲ τὸν δυνατὸν καλύτερο ἡ μνήμη τῆς Θεομήτορος καὶ ἡ μετάστασή της ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό.Κατὰ τὸν συναξαριστή, τὴ μετάσταση τῆς Παναγίας ἀνήγγειλε στὴν ἴδια ὁ Ἄγγελος τρεῖς μέρες πρὶν τὴν πραγμάτωσή της.
Ἐκείνη μὲ χαρὰ δέχτηκε τὸ ἄγγελμα ἀφοῦ θὰ συναντοῦσε τὸν πολυαγαπημένο καὶ μονάκριβο γιό της στὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, στὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία Του.«Κάλεσε στὸ σπίτι τῆς συγγενεῖς καὶ γείτονες, τοὺς ἀνακοίνωσε τὸ ἐπίκεντρο μεγάλο ταξίδι «σαροϊ τὴν οἰκίαν, ἑτοιμάζει τὴν κλίνη καὶ πάντα τὰ πρὸς ταφὴν ἐπιτήδεια».
Οἱ γυναῖκες καθὼς ἄκουσαν γιὰ τὴν ἀναχώρηση ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τῆς Θεομήτορος, «μετ’οἰμωγῆς ὠλοφύροντο». Ἡ Παναγία τὶς διαβεβαίωσε πὼς ὄχι μόνον αὐτὲς ἀλλὰ ὅλον τὸν κόσμο δὲν θὰ παύσει νὰ φροντίζει καὶ μετὰ τὴν....
μετάσταση. Θὰ γίνει ἡ μεσίτρια στὸν Υἱό της γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου.Ὑπόσχεση ποὺ τηρεῖ μέχρι σήμερα. Καὶ θὰ τηρεῖ ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου.Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες καὶ ὡς ἔθνος ἔχουμε πολλὲς φορὲς βεβαιωθεῖ γιὰ τὴν τήρηση τῆς μεγάλης αὐτῆς ὑπόσχεσης.
Ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μάνα ἡ δική μας καὶ τοῦ ἔθνους μας. Τὸν Αὔγουστο ἡ Ἐκκλησία μᾶς γιορτάζει ἄλλες τρεῖς μεγάλες γιορτές. Ἡ πρώτη στὶς 6 Αὐγούστου εἶναι τῆς Μεταμορφώσεως ὅπου ὁ κύριος ἀφοῦ πρῶτα μίλησε στοὺς μαθητές του γιὰ τὸν θάνατο, τὰ πάθη καὶ τὴ σταυρική του θυσία, πῆρε τρεῖς ἀπὸ αὐτούς, ἀνέβηκε στὸ ὅρος Θαβὼρ κι ἐκεῖ "μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπο αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἠμάτια τοῦ αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς".
Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ σφράγισε τὸ μυστήριο τῆς αἰωνιότητας κι ἔδωσε μία πρόγευση ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει πέρα ἀπὸ τὴ φυσικὴ πραγματικότητα.Ἡ ἄλλη μεγάλη γιορτὴ εἶναι τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Τοῦτος ὁ νέος ἰσαπόστολος ποὺ ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται στὶς 24 Αὐγούστου, ἔσωσε τὸ γένος μας ἀπὸ τὸν ἀφανισμό. Ἔκτισε σχολεῖο καὶ ὑποχρέωσε τὶς μανάδες νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ τοὺς γράμματα.
Αὐτὸς ὁ πατρο-Κοσμᾶς ἦταν ὁ μεγάλος φωτιστῆς καὶ ἀναμορφωτὴς τοῦ Γένους, ποὺ γνώριζε ὅσο κανεὶς ἄλλος τὴ δύναμη τῆς παιδείας. Τὸ ἐκπαιδευτικό του πρόγραμμα θὰ τὸ ζήλευαν ἀκόμη καὶ σήμερα. Ἦταν τόσο σίγουρος γιὰ τὴ δύναμη τῆς παιδείας ποὺ ἀνάγκαζε ὅπου ὑπῆρχαν δύο ἐκκλησίες ἡ μία νὰ γίνεται σχολεῖο καὶ ἡ ἄλλη νὰ λειτουργιέται γιὰ νὰ πληρώνεται ὁ δάσκαλος.
Ἡ τέταρτη γιορτὴ εἶναι τῆς Ἀποτομῆς της κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου ποὺ γιορτάζεται στὶς 29 Αὐγούστου. Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος μὲ τὴν γυμνὴ σὰν δίστομο μαχαίρι ἀλήθειά του δὲν ὑποτάχθηκε σὲ καμιὰ σκοπιμότητα.Ὅμως ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ φιληδονία μίας γυναίκας θὰ τὸν ἀποκεφαλίσει. Ὁ Ἰωάννης θανατώθηκε γιατί δὲν ὑποτάχθηκε στὴν ἐξουσία καὶ ὑπηρέτησε μὲ πάθος τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου.
Μαστίγωσε τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ ζήτησε ὅσο κανεὶς ἄλλος τὴν δίκαιη κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν. Ἡ φωνὴ τοῦ φωνὴ βροντερὴ στὴν ἔρημο διαπερνᾶ τοὺς αἰῶνες καὶ φτάνει ὡς ἐμᾶς ὡς τὴν ἐρημιὰ τῶν συγχρόνων μεγαλουπόλεων καὶ τῶν πολιτειῶν τοῦ κόσμου.
Καυτηριάζει τὴν ἐξουσία ποὺ ἐκβιάζει τοὺς πολίτες ὅσο κι ἂν ἐκείνη κλείνει τὰ’ ἀφτιά της. Τὸ καυτὸ σίδερο τῆς φωνῆς τοῦ κάποτε θὰ κατακάψει τὴν ἀδικία. Ὡστόσο ὁ Αὔγουστος εἶναι ὅπως εἴπαμε ὁ μήνας τῆς Παναγίας, τῆς Μάνας ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ μεσιτεύει στὸν υἱό της γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητας.
